ความสะเทือนใจ.....ใน นานกิง

 

          ไท้ก๋าหยิ่น ที่รัก ตอนที่ไหงไป หน่ำจิ๋ง (ภาษาจีนกลางออกเสียงว่า หนานจิง - แต้จิ๋ว และคนไทยคุ้นเคยในชื่อว่า นานกิง) ต่อไปนี้ไหงจะเขียนว่า นานกิง นะครับ เพราะถือว่าได้เป็นคำเรียกของนครแห่งนี้ ในภาษาไทยอย่างเป็นทางการแล้ว ถ้ามีใครเสริชข้อมูลคำว่า "นานกิง" ก็อาจจะมาพบเรื่องราว ในที่นี้เข้าก็ได้ และไหงหวังว่าจะเป็นประโยชน์ต่อ ผู้คนที่สนใจ ไม่มาก ก็น้อย

 

 ด้านหน้าของพิพิธภัณฑ์(หรือว่าควรจะเรียกหอรำลึกผู้เสียชีวิตมากกว่า)มีรูปปั้นผู้เป็นแม่กำลังอุ้มลูกน้อยที่สิ้นลมหายใจ เพราะการฆ่าโหดของทหารญี่ปุ่น

 

 อีกมุมหนึ่งของทางเข้าหอรำลึกฯ

 ตรงที่ไหงยืน และชี้ไปที่ก้อนหินที่วางเรียงรายทับถมกันนั้น ข้างใต้ดิน-ก้อนหินเหล่านั้น คือซากกระดูกของเพื่อนร่วมชาติ(ฮั่น)ที่นอนทับถมกันอยู่ในนั้น---ก้อนหินทุกก้อน มีความหมายว่าเปรียบเสมือน ร่างของผู้เสียชีวิต ทั้ง 300,000 คน

 

   ภายนอกอาคารแสดงการบุกรุกของทหารญี่ปุ่น ซึ่งต่อไปจะต้องเดินเข้าไปในอาคารและลงไปใต้ดินเพราะอาคารจัดแสดงและรำลึกผู้เสี่ยชีวิตแห่งนี้ สร้างขึ้นบนสถานที่จริง ซึ่งในอดีตเป็นประตูเมืองเก่าของนานกิง ที่น่าทึ่ง คือ ข้างล่าง ยังมีประตูเมืองเก่า แสดงให้เห็นอยู่ตรงจุดเดิม แล้วมีภาพในอดีตวางไว้เพื่อเป็นการเปรียบเทียบให้ด้วย ช่างเป็นการจัดแสดงที่สุดแสนยอดเยี่ยม

 

 รูปปั้น ของ มีส ไอริส จาง ชาวอเมริกันเชื้อสายจีน ผู้ศึกษาวิจัย และเขียนหนังสือ เรื่อง สังหารโหดที่นานกิง เธอเป็นมิตรที่ดีกับคนนานกิง เธอเกิดปีเดียวกับไหงพอดี น่าเสียดายทีี่เธอละจากโลกนี้ไปแล้ว ด้วยการอัตวิบาตกรรม เพื่อเป็นการรำลึกถึงเธอ ภายในสถานที่นี้จึงมีการแสดงประวัติและผลงานของเธอเกี่ยวกัีบเรื่องราวของเหตุการณ์นานกิง ด้่วย

 

 

                      กับระฆังแห่ง สันติภาพ

ป้ายอธิบายว่าใต้พื้นดินแห่งนี้เป็นหลุมฝังหมู่ร่างของชาวนานกิงที่เสียชีวิตจากการถูกญี่ปุ่น ฆ่า

 

ป้ายสลักรายชื่อผู้เสียชีวิต

 

จะมีรูปปั้นต่าง ๆ ที่แสดงเหตุการณ์ต่าง ๆ ในเวลานั้น เช่น ทหารจีนกำลังต่อสู้ป้องกัน ประชาชน วิ่งหนี อย่างจ้าละหวั่น รูปปั้นของผู้รอดชีวิต เป็นต้น

 

 

หลุมที่ขุดภายในอาคาร แสดงให้เห็นถึงการถูกฝังหมู่ของชาวนานกิง จากพวกทหารญี่ปุ่น ว่ามีมากมายขนาดไหน

 

ป้ายบรรยายถึงเหตุการณ์ ในสมัยนั้น เป็นภาษาจีน ภาษาอังกฤษ และที่ขาดไม่ได้เลย คือ "ภาษาญี่ปุ่น"

 

 

                                                                           

 

 

 

การขุด-แต่งหลุม เพื่อแสดงให้เห็นถึงความทรมาน และการถูกฝังทั้งเป็น ภาพนี้เ็ป็นร่างที่สมบูรณ์

 

อนุสาวรีย์ แห่งเทพี สันติภาพ (ไม่เหมือนกับที่เกาะแมนฮัตตันนะ) อันมีความหมายว่า"สันติภาพจะคงอยู่ต่อไปตราบชั่วนิรันดร์" (ถ้าคนไม่กลับมาสู่สงครามกันอีกอย่างในอดีตนะ)

 

      "สันติภาพ" 

 

              "สันติภาพ"

 

 

    และสันติภาพ   ทหารกองทัพปลดแอกประชาชนจีนเป่าแตรเป็นสัญญานแห่งชัยชนะ ที่มีต่อญี่ปุ่น และเจี่ยงเจี้ยสือ

 

รอยเท้าของบรรดา อากุง อาผอ ที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์สมัยนั้น ในอดีต แต่ละท่านยังเป็นเด็ก อายุไม่ถึงสิบขวบ หรือไม่ ก็ สิบกว่า ยี่สิบกว่า ในปัจจุบันจึงอยู่ในวัยของ อาปัก อาปักแม อาเม อากุง อาผอ กันไปหมดแล้ว

 

ป้ายเน้น ย้ำ ว่า "300,000" ศพ

 

ทุก ๆ วัน จะมีชาวญี่ปุ่นนิรนาม แอบเอาพวงหรีดดอกเบญจมาศ มาวางเพื่อเป็นการขอโทษ (ทราบว่าพวกเขาแอบมากันตอนเช้าตรู่เพราะไม่อยากพบกับคนจีนเพราะพวกเขารู้สึกอายที่บรรพบุรุษของพวกเขากระทำการอันเป็นมหันตกรรม)

 

ภายในหอที่ระลึกของดวงวิญญาณผู้เสียชีวิต จะมีเน้นตัวเลข สามแสนศพ อยู่ทั่วไป ดวงไฟ แต่ละจุด หมายถึงดวงวิญญาณของผู้เสี่ยชีวิตที่ล่องลอยอยู่บนสรวงสวรรค์

 

 

   "สามแสนศพ"

 

 

แต่ละนาที จะมีการฉายภาพผู้เสียชีวิต (น่าชื่นชมและน่าแปลกใจที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อเจ็ดสิบปีก่อน แต่ระบบการทำสำเนาทะเบียนราษฎร์ยังมีประสิทธิภาพ ทั้งรายชื่อ แซ่ และภาพถ่าย ไหงเชื่ออย่างสนิทใจว่าไม่มีการลิบซิงค์ แน่นอน เพราะมีทั้งชื่อ และภาพถ่าย-คงจะเท่าที่เขาหาได้เนาะ)

 

รายชื่อผู้เสียชีวิต

 

 

ภาพแสดงการบุกของทหารญี่ปุ่นทั้งภาพจริงและภาพวาดเสมือนจริง

 

 

 

 

 

ภาพจำลองเหตุการณ์ภายในบ้านมีหุ่นขี้ผึ้งแสดงถึงคนในครอบครัวที่กระเสือกกระสนหลบลี้หนีตายอยู่ภายในบ้าน มีทั้ง ปู่ ย่า พ่อ แม่ และลูกหลาน มีแสดงอยู่หลายห้อง เหมือนจริงมาก ที่นอนตายอยู่บนเตียงแล้วก็มี ที่อุ้มลูกไว้แน่นก็มี และแต่ละห้อง จะมีการฉายภาพ คนในบ้าน ที่เสียชีวิตไป

 

ป้ายนี้ ไหงอ่านแล้วสะเทือนใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้.........."อภัยให้ได้,------แต่ว่า......จะไม่มีวันลืม................"

 

ตรงจุดนี้ จะมีการแสดงภาพของผู้ที่รอดชีวิต โดยให้เรากดตรงอักษรพินยิน ที่แป้นพิมพ์ ใคร แซ่อะไร ก็ลองกดดูตรงแซ่นั้น ไหงลองกดแซ่ของไหง่ คือ "ยับ" ปรากฏว่ามีออกมา หนึ่งท่าน และเป็นคนในตระกูลยับ เพียงคนเดียวในนานกิงที่รอดชีวิต

 

รูปภาพของบรรดา ผู้รอดชีวิต ปัจจุบันเป็นเล่าหยิ่นกา อากุง อาผอ กันหมดแล้ว หรือไม่ก็ บางท่านก็ลาโลกไปตามธรรมชาิติด้วยความชรา

 

  "สามแสนศพ"

 

ส่วนนี้เป็นชั้นเก็บแฟ้ม รายชื่อ ของผู้เสียชีวิต มีแซ่ยับ อยู่ด้วย หนึ่งชั้น เสียดายไหงไม่ได้ถ่ายภาพมา (เรียงตามอักษรพินยิน)

 

 

 

สองภาพนี้เป็นการบรรยายของห้องนี้ ซึ่งจะมีรูปผู้เสียชีวิต แล้วทุก 12 วินาที จะมีหยดน้ำตกลงมา หนึ่งหยด และมีเสียงเลียนธรรมชาติ จ่อม จ่อม เหมือนหยดน้ำที่ตกลงมาในถ้-------ความหมายคือ ในเวลานั้น จากยอดผู้เสียชีวิต สามแสนศพ เฉลี่ยแล้ว ทุก 12 วินาที จะมีการตายเกิดขึ้น และหยดน้ำ แสดงถึง วิญญาน ดวงหนึ่งซึ่งเพิ่งหลุดลอยออกจากร่าง และอีกความหมายหนึ่ง หมายถึงหยดน้ำตา ที่หลั่งมา อีกหนึ่งหยด--เยี่ยมจริง ๆ

(ตรงจุดนี้ไหงเจอคณะทัีวร์ญี่ปุ่น ซึ่งอยู่ในวัยคุณลุง-คุณป้า สักยี่สิบคน ยืนก้มหน้าก้มตา ไม่ยอมมองภาพแต่ละภาพและล้วนแต่รีบเดิน ผิดจากการชมนิทรรศการทั่ว ๆ ไปที่ต้องใช้เวลาศึกษารายละเอียด โดยมีไกด์สาวชาวจีน บรรยายเป็นภาษาญี่ปุ่น อย่างฉาดฉาน เสียงดัง ฟังชัด-คงจะมีการอบรมมาว่า ให้พูดเน้นย้ำหรือพูดให้ฉาดฉานชัดเจน เสียงดังฟังชัด อะไรประมาณนี้-น่าเห็นใจคนญี่ปุ่นรุ่นปัจจุบันที่อดีตบรรพชนของเขาก่อกรรมทำผิดไว้อย่างใหญ่หลวง)

 

ด้านหน้าของทางเข้าชมหอนิทรรศการ จะมีป้ายบอก เน้น 300,000 ศพ เป็นภาษาจีน อังกฤษ ญี่ปุ่น เกาหลี เวียตนามฝรั่งเศส เยอรมัน อาหรับ รัสเซีย ฯลฯ น่าเสียดายที่ไม่มีภาษาไทย

 

ไท้ก๋าหยิ่นคงดูออกว่ามีภาษาอะไรบ้าง

 

 

ป้ายบ่งบอกถึงความสำคัญของสถานที่ว่าเป็นจุดท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งชาติ ในระดับ สี่ดาว ไหงเสนอว่า ทุกท่านที่มีกำลังในการท่องเที่ยว ในชีวิตนี้ ถ้าไปประเทศจีน หรือไปเซี่ยงไฮ้ ควรจะไปเยี่ยมชมสถานที่แห่งนี้เพราะอยู่ใกล้กับเซี่ยงไฮ้ นั่งรถไฟความเร็วสูงก็ไม่เกินสองชั่วโมง

      แล้วท่านก็จะพบว่า ตัวเองก็กลั้่นน้ำตาไว้ไม่อยู่เลยจริง ๆ 

      อ้อ ! ภายในอาคาร ยังมีดนตรีบรรเลงเบา ๆ สร้างบรรยากาศของความโศกเศร้าและน่ากลัวอยู่ตลอดเวลา

 

มุมด้านข้างของหอแสดงฯ ติดกับถนน

 

 

                ต่อไปนี้จะเป็นภาพจากอินเตอร์เน็ต นะครับ ขอให้ทุกท่านโปรดชมอย่างมีสติ และถือว่าเป็นการปลง อนิจจัง และปลงกรรมฐานนะครับ

(ขอขอบพระคุณภาพจากอินเตอร์เน็ตจีน และไทย)

 

  

 

 

 

 

 อดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นมาแสดงการคารวะ

 

 

 ภาพนี้มันตัดศรีษะเขา แล้วเอามาวางเล่น ยัดบุหรี่ไว้ที่ปาก เป็นภาพที่เน้นมากภายในหอแสดงฯ

 

 

 

 ยังมีภาพที่น่าสยดสยองกว่านี้ ตัดสินใจไม่นำมาลง ครับ

 อาปักเมท่านนี้ ก็มีวีดิทัศน์แสดงอยู่ภายในหอแสดงฯ ท่านได้เปิดแผลที่หัวไหล่ให้อดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นดู

 จิตรกรชาวญี่ปุ่นท่านนี้ ประนามและต่อต้านการกระทำของกองทหารญี่ปุ่นในสมัยนั้น ปัจจุบันท่านเป็นมิตรที่ดีกับชาวนานกิง และได้พำนักในประเทศจีนเป็นการฐาวร

 

 

 

 ดวงไฟที่ลุกโชนไม่มีวันดับเปรียบเสมือนการไว้อาลัยต่อดวงวิญญานทั้งสามแสนศพ ไหงได้บูชาดอกเบญจมาศพร้อมกับธูปเพื่อจุดไหว้ และแสดงความคารวะต่อดวงวิญญานทุกดวงทีจุดนี้เหมือนกัน

 

                                                                คณะชาวญี่ปุ่นมาแสดงการไว้อาลัยและขอโทษ

 

 การให้สัมภาษณ์ของอาปักแมท่านนี้เกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีตและสาเหตุที่ทำให้รอดชีวิตมาได้

 

 

 

 

 

   ภาพถ่ายของ มีส ไอริส จาง ผู้วิจัยฯ และเขียนเรื่อง "หลั่งเลือดที่นานกิง"

 อาผอท่านนี้ เป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิต ในภาพ ท่านมาที่นี่เพื่อรำลึกวาระครบรอบ 68 ปี ของเหตุการณ์นานกิง ป่านนี้ผ่านไปเจ็ดสิบกว่าปีนิด ๆ แล้ว

 

 

 

 

 

 ภาพเหล่านี้ จะบรรยายด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 สุดท้าย ขอจุดเทียนไว้อาลัย เพื่อนร่วมประชาชาติ(ฮั่น) ด้วยดวงเทียน และดอกเบญจมาศ

 ขอให้ทุกดวง ได้ไปสู่สุคติ สุขีอัตตานัง ปะริหัน รัน ตุ สาธุ.