โอ้…ฮากกา เจ้าจะไปไหน

ฉันจึงมาตามหาความหมายของการเกิดเพื่อหาทางเป็นคนที่สมบูรณ์   กวีของคุณกู่เค่อ   ทำให้คล้อยตามว่าฉันคือมนุษย์ธรรมดา ๆๆ  ที่ไม่ได้ถูกกลืนไปกับแสงสีและวัตถุ   ที่ล้ำยุคนี่   แต่ฉันรู้ว่าฉันเดินเท้าบนโลกกว้างด้วยความเหนื่อยล้า  คิดถึงกลิ่นดินที่เคยหอมฟุ้ง   ยามที่พบกับเม็ดฝนโปรยปราย   เพราะภาระที่มากมายในโลกใบใหม่นี้   ทำให้หวลคิดถึงว่าสักวันหนึ่ง  คงมีความสุขที่ฉันตามหา  เพราะฉันรู้แล้วว่าฉันเป็นใคร  มุ่งหน้าสู่นิพพานเช่นเดียวกับบรรพบุรุษที่รออยู่นั่นเอง  ขอบคุณมากที่ทำให้อักษรกวี  ฝากคำตอบกลับให้กับจิตตัวเอง    ว่าท้ายสุดคือกายและจิตควรอยู่รวมกันกับลมหายใจ  ดีที่สุดลึกที่สุด