สิงโตทองฮากกา

''ประวัตสิงโตฮากกา''

สิงโตทองฮากกาที่คุ้นเคยกับการเรียกว่า “สิงโตจีนแคะ” นั้นมีประวัติอันยาวนาน เป็นศิลปะการแสดงที่นิยมอย่างแพร่หลายในหมู่ชาวฮากกาที่อยู่ในประเทศจีน ตามตำนานที่เล่าขานมาแต่โบราณ ในกาลครั้งหนึ่งในแผ่นดินจีน เกิดภัยพิบัติ ฝนไม่ตกต้องตามฤดูกาลติดต่อกันเป็นเวลาหลายปี ยังความแห้งแล้งโรคภัยไข้เจ็บอาณาประชาราษฎร์เดือดร้อนแสนสาหัส องศ์ฮ่องเต้จึงได้ให้โหรหลวงตรวจดูชะตาเมืองว่ามีเหตุเภทภัยอันใดและจะแก้ไขอย่างไร โหรหลวงจึงทูลวิธีการแก้ไขโดยให้หาคนไปจับสิงโตมาแรอบเมืองหลวง เพื่อจะขับไล่สิ่งชั่วร้ายและเหตุเภทภัยให้หายไป

องศ์ฮ่องเต้จึงให้ประกาศหาผู้ที่จะรับอาสาไปจับสิงโต ซึ่งต้องไปจับถึงชมพูทวีป การเดินทางต้องรอนแรมไปในป่าเขาลำเนาไพร ต้องผจญภัยกับสิงห์สาราสัตว์ ภูตผีปีศาจร้ายต่างๆจึงไม่มีใครอาสาที่จะไปจับ ร้อนถึงองศ์เง็กเซียน (ประมุขเซียน) จึงส่งซาเซียนมารับอาสาที่จะไปจับให้ โดยนำเอาหญ้าอายุวัฒนะ (เหล่งจือเช่า) กับพัดของเจ้าแม่กวนอิมลงมาด้วย

เมื่อเดินทางมาถึงชมพูทวีปแล้ว พบสิงโตตัวหนึ่ง ขนสี ทอง ท่วงทีองอาจ อ้วนพี ลักษณ์ดีมาก เห็นแล้วชอบใจจึงสงบสิงโตด้วยพัดของเจ้าแม่กวนอิม เมื่อสิงโตสงบแล้วก็ตรวจลักษณะโดยละเอียด มีลักษณะมงคลมีความยาวถึงสามวา ชอบใจเป็นอันมาก จึงหลอกล่อให้สิงโตกินหญ้าอายุวัฒนะซึ่งเสกมนต์กำกับไว้แล้ว เมื่อสิงโตกินหญ้าเข้าไปแล้ว จึงอยู่ในอำนาจของซาเซียน ยอมให้นำไปถวายองศ์ฮ่องเต้แต่โดยดี ฮ่องเต้จึงจัดงานเฉลิมฉลองแห่สิงโตไปทั่วเมืองหลวง เหตุเภทภัยสิ่งชั่วร้ายต่างๆ ก็หมดสิ้นไป ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล ข้าวปลาอาหาร ก็กลับอุดมสมบรูณ์ อาณาประชาราษฎร์ก็อยู่เย็นเป็นสุขปราศจากโรคภัยไข้เจ็บทั่วหน้ากัน

สิงโตทองฮากกา เป็นสิงโตที่จำลองมาจากสิงโตจริงไม่มีเขา จะเห็นว่าที่คอจะมีขนคอยาวเหมือนสิงโตตัวผู้ รูปหน้าที่ทำขึ้นเป็นศิลปะพื้นบ้านโบราณ ที่เรายังคงเอกลักษณ์ของเก่านี้เอาไว้

การเชิดสิงโตฮากกาให้ถูกต้องสวยงามนั้น เป็นการฝึกซ้อมที่เรียนแบบของสิงโตเจ้าป่า ผสมกับวิชา “กังฟู” ผู้เชิดจะต้องงก้าวเท้าด้วยความหนักแน่น มั่นคงดุจการก้าวย่างของพญาราชสีห์ซึ่งต้องใช้การฝึกซ้อมอย่างหนัก

ในเมืองจีนคณะสิงโตฮากกาจะเป็นคณะที่เป็น “กังฟู” ทุกคนในคณะจะเป็นมวยหรือใช้อาวุธอย่างหนึ่งอย่างใดในอาวุธ 18 ชนิดของบู้ลิ้มจีนได้ สอดคล้องกับการอพยพ